Totaal aantal pageviews

woensdag 19 maart 2014

De ontdekking van mijn leven!

Ik ben er heel mijn leven trots op geweest dat ik een gezond verstand heb. In coachingstermen ben ik een persoon met een auditief digitale voorkeur. Dit wil niks meer zeggen dan dat ik de dingen graag begrijp. Ze moeten goed voelen, maar ik wil ze vooral erg graag begrijpen. Ja, ik snapte het leven en dat mocht iedereen weten. Dat ik hierdoor vaak het predicaat arrogant of teveel zelfvertrouwen opgespeld kreeg, deerde me niet echt.

Dan komt er een moment in mijn leven dat alles anders wordt. Mijn gevoel begint zich verder te ontwikkelen en ik kom tot een hele belangrijke ontdekking. Een ontdekking die mijn leven compleet zal doen veranderen.

Ik ontdek dat liefde het antwoord is op elke vraag

Wat een spiritueel geneuzel, ik hoor de hersenen van mensen kraken en ik zie de wenkbrauwen zich een weg naar boven banen. Natuurlijk, voor dat ik dit wist had ik hetzelfde gedaan. Het is verstandelijk ook niet te begrijpen. Het is een innerlijk weten. Probeer dat maar eens met woorden verder uit te leggen. Dat gaat niet. Dat zal ik ook niet doen, alleen wil ik jullie wel mee nemen en vertellen wat er vanaf dat moment met mij gebeurde.

Tot dan toe vond ik roddelen, sarren, haat, wrok en veroordelen net zo gewoon als de meeste van jullie en kon ik verstandelijk wel begrijpen dat het niet de bedoeling was. Toch was dit hetgene dat iedere keer terug kwam op mijn pad als was het de normaalste zaak in de wereld. Echter na mijn ontdekking verdwenen deze begrippen als sneeuw voor de zon. Ze bestonden niet meer. Weg, foetsie, zinloze woorden, geen inhoud en leeg.

De manier waarop ik naar mijn verleden keek werd een compleet nieuwe. Ik heb veel mensen pijn gedaan in het verleden. Zoveel dat ik het soms ondragelijk vond. Echter nu ik er vanuit liefde naar kan kijken weet ik ook dat dat nooit mijn intentie is geweest. De overtuiging dat mensen nooit bewust een verkeerde beslissing nemen is ook een innerlijk weten. Er zit altijd een verhaal achter en als men op voorhand zou weten wat het eindresultaat zou zijn, dan had men zeker een andere beslissing genomen. Mijn ontdekking en nieuwe manier van kijken naar het leven bracht me een mooi resultaat. Ik vergaf mezelf waardoor ik de liefde voor mezelf weer toe kon laten!

Al mijn uitdagingen in het leven kregen een andere betekenis. Ik leerde langzaam om ze één voor één te benaderen vanuit liefde. De zwaarte, het verdriet en de betekenis veranderden. Zinvoller, duidelijker, oplosbaar en dragelijk. Het lukte me om mensen waar ik voorheen een hekel aan had met open vizier vanuit liefde te bekijken. Ineens zag ik ook de mooie dingen in hen. Het lukte me om lastige situaties vanuit liefde te bekijken en ineens zag ik oplossingen. Mensen die ik niet begreep en daarom niet accepteerde leerde ik te accepteren en ze werden stuk voor stuk mooi.

Er kwam echter ook een uitdaging bij. Hordes mensen snapte mij ineens niet meer. Zweverig type, komt ie aan met zijn spiritueel geneuzel, NLP heeft hem niet toegankelijker gemaakt, hij denkt dat hij alles beter weet, hij lult alles recht wat krom is…zomaar wat zinnen die ik de afgelopen jaren voorbij heb horen komen. Het mooie is dat ik ze begrijp. Iedereen heeft z’n eigen referentiekader en heeft vanuit dat rugzakje met ervaringen en herinneringen een mening. Die mening is niet goed of fout. De waarheid bestaat namelijk niet. Alleen jouw waarheid. Vanaf het moment dat je dat kunt zien en accepteren zul je nooit meer iemand veroordelen.

Je zou kunnen denken dat ik door deze ontdekking fluitend door het leven ga. Echter niets is minder waar. Er zijn momenten dat ik terugval in mijn oude gewoontes en dan ziet het leven er weer even uit als voorheen. Dan hou ik niet van mezelf en voert mijn verstand de boventoon waardoor onzekerheid zegeviert. Dit zijn momenten dat ik me nog niet zo sterk voel. Het is aan mij om deze terugval zo kort mogelijk te houden en de liefde voor mezelf weer snel terug te vinden. Alleen dan zie ik het leven als een zonnetje tegemoet.

Dat mijn ontdekking een verrijking is voor mijn leven is mij wel duidelijk. Ik heb een sterke drang om mensen mee te laten genieten van dit innerlijk weten. Een soort van profetisch gevoel waar ik niet meer omheen kan. Het heeft mijn leven betekenis gegeven. De betekenis waar ik achteraf gezien al die tijd naar heb gezocht.

Dankbaar!


=======================================================
Mocht je geïnspireerd zijn geraakt door mijn verhaal, dan daag ik je uit om één van de volgende dingen te doen, te ervaren hoe het is en je te laten verrassen door de uitkomst:

-    -   Ben je boos op je kinderen? Stel jezelf de vraag wat je zou doen/zeggen als liefde de basis zou zijn van je reactie
-     -  Heb je een hekel aan je buurman? Stel jezelf de vraag wat je zou doen/zeggen als je hem een compliment zou willen geven vanuit de liefde die in jou zit
-    -   Ben je woedend op je partner? Bedenk wat je hem of haar zou willen zeggen als je de liefde voorop stelt
-    -   Heb je een negatief zelfbeeld? Bedenk wat je tegen jezelf zou zeggen als je wel van je zelf zou houden
-    -   Kun je het niet meer uithouden op je werk? Bedenk hoe je zou reageren als je van je werk zou houden

woensdag 12 maart 2014

Door de ogen van...

Door de ogen van…


Tom

Lieve Bram,

Ik wil even wat met je delen

Je bent mijn oudere broer en ik hou van jou
Ook al sla ik je vaak en schreeuw ik in je oor

Als ik bij jou ben voel ik me veilig
Jij bent mijn enige vriendje en je betekent de wereld voor mij

Ook al begrijp je mij soms niet en word je boos op mij
Ik bedoel het goed al kan ik het soms niet goed uitleggen

Morgen is voor mij “de dag na vandaag”
Dat vind jij vreemd maar voor mij is er alleen vandaag

Als ik je sla of pest dan wil ik je aandacht
Ik ben dan bang dat jij bij me weg zal gaan

Als jij mij pest dan word ik verdrietig
Dan denk ik dat je niets meer om mij geeft

Maar door jou krijg ik vertrouwen en leer ik heel veel
Dit mag je nooit vergeten

Lieve Bram beloof me dat je nooit bij me weg zult gaan
Hoe lastig jij me soms ook vindt, zonder jou stelt het leven niks voor

Ik hou van jou…

JIJ BENT EN BLIJFT MIJN BROER!!!

Bram

Lieve Tom,

Ik wil ook even wat met je delen

Je bent mijn jongere broertje en ik hou van jou
Ook al sla je me vaak en schreeuw je in mijn oor

Ik weet dat jij je veilig voelt bij mij
Ik ben graag jouw vriendje en hoop dat je snel meer vriendjes krijgt

Ik begrijp je niet altijd en soms ben ik boos op jou
Ik snap je dan niet en jij kunt het nog niet zo goed uitleggen

Morgen is morgen en dat mag jij best “de dag na vandaag” noemen
Ik vind dat vreemd maar ik begrijp je wel dat is het belangrijkste

Als jij me slaat of pest krijg je meteen mijn aandacht
Ik word daar wel verdrietig van maar ik zal hierom nooit bij je weg gaan

Als ik jou pest dan ben ik gewoon even klaar met jou
Dat betekent niet dat ik niets meer om je geef

Ik geef je graag veel vertrouwen en vind het leuk om je alles te leren
Dit zal ik nooit vergeten

Lieve Tom ik ga nooit bij je weg
Hoe lastig ik je soms ook vind, zonder jou stelt het leven niks voor

Ik hou van jou…


JIJ BENT EN BLIJFT MIJN BROERTJE!!! 

donderdag 30 januari 2014

11-10-2003 vs. 31-01-2013

De getallen in deze data bestaan louter uit 4 cijfers. De 3,2,1,0 alsof het aftellen betreft, klaar voor de start. Toeval? Nee, het woord toeval bestaat alleen omdat onze hersenen niet in staat zijn alle verbanden te leggen.

Dit zijn niet zomaar twee data. De eerste is de geboorte van mijn eerste zoon Bram, de tweede de sterfdag van mijn vader.

Beide gebeurtenissen hebben één opvallende overeenkomst.
Binnen 24 uur zou het gebeurd zijn, het leven versus de dood.

Dan breekt de dag aan…

De weeën zijn begonnen. Ik weet het zeker, binnen 24 uur zal ik vader zijn.
De laatste dag is aangebroken. Ik weet het zeker, binnen 24 uur heb ik geen vader meer.

Wat staat me te wachten als vader. Hoe zal mijn leven hierdoor veranderen vraag ik me af.
Wat staat met te wachten zonder vader. Hoe zal mijn leven hierdoor veranderen vraag ik me af.

Wat wil ik nog doen als partner van mijn vrouw in plaats van vader van haar eerste kind?
Wat wil ik nog zeggen als volwassen kind van mijn vader in plaats van man zonder vader?

De verandering is aanstaande en ik weet me geen houding te geven, ik kan niks doen.
De verandering is aanstaande en ik weet me geen houding te geven, ik kan er niks meer aan doen.

Ik bedenk me dat ik extra wil genieten van onze laatste uurtjes samen, wij zonder kind.
Ik bedenk me dat ik extra wil genieten van onze laatste uurtjes samen, ik als kind.

De tijd kruipt voorbij en de zenuwen nemen toe. Straks is alles nieuw.
De tijd kruipt voorbij en de zenuwen nemen toe. Straks is alles voorbij.

Zal ik er ooit aan kunnen wennen. Een gezin van twee naar drie.
Zal ik er ooit aan kunnen wennen. Een gezin van vier naar drie.

Ik besluit om te doen waar ik het beste in ben. Er gewoon voor haar te zijn.
Ik besluit om te doen waar ik het beste in ben. Er gewoon voor hem te zijn.

Dan komt de arts. Hij gaat zorgen voor nieuw leven.
Dan komt de arts. Hij gaat een leven beëindigen.

Het is voorbij. Ik ben zielsgelukkig en trots.
Het is voorbij. Ik ben doodongelukkig en trots.


Twee momenten, zoveel overeenkomsten en toch zo verschillend.
Zal ik het ooit begrijpen? Ik tel af 3,2,1,0….

vrijdag 10 januari 2014

Het jaar dat ik een man werd...

10-01-2014

Vandaag precies een jaar geleden was het zover. De uitslag van de longpunctie die op 2 januari bij ons pap was afgenomen. Ik ben een positief ingesteld mens dus ja, ik wist dat vandaag de uitslag kwam en nee, ik had me er totaal niet druk over gemaakt…

Vrij vroeg in de ochtend belt mijn vader op, ik hoor direct aan zijn stem dat het foute boel is. Mijn vader met een trillende stem, nee dat heb ik nog nooit gehoord.

Mijn vader is een mooie, statige lange man die ik nog nooit zonder baard heb gezien. Type altijd vrolijk en een allemansvriend. Als kind keek ik enorm naar hem op. Grote handen, grote voeten, grote zwarte baard en dan altijd maar gekleed in een overal met daar omheen die koppel met spijkers en schroeven erin.

Prachtig, wat een stoere papa heb ik toch.

In de weekenden maakt mijn vader muziek. Hij is slaggitarist en leadzanger bij The Returns. Wereldberoemd in Oost- Brabant en Noord/Midden Limburg. Nu niet bepaald een band die kwalitatief hoogstaande muziek maakt maar wel een band die altijd de sfeer er goed in krijgt en op hun piek zaten ze een jaar vooruit volgeboekt.

Prachtig, wat een stoere papa heb ik toch.

Overdag in het weekend, is hij er helemaal voor ons. Langs de lijn als coach of trainer bij het voetbal, het zwemmen, het volleyballen en bij het tennissen. Hij geeft regelmatig, op een niet zo heel subtiele manier, zijn mening over hoe je het tot dan toe doet en hij is wellicht nog fanatieker dan ikzelf. Dat botst dan ook wel eens. Dan discussiëren we er flink op los en blijkt eens te meer hoe stug hij kan zijn. Zwart is zwart en wit is wit en alles wat er tussen in zit bestaat niet. Wauw, wat heeft hij een sterke eigen mening.

Prachtig, wat een stoere papa heb ik toch.

Dan vertrek ik uit huis. De band wordt anders, hij is meer een maatje aan het worden. We drinken soms samen een biertje en heel af en toe staan we samen aan het biljart. Daarnaast praten we veel over mijn vriendinnen/vrouwen, seks, sport en muziek. Alle andere onderwerpen laat hij aan mijn moeder over. Daar ligt zijn interesse niet echt. Een papa en een maatje in één terwijl hij op de belangrijke momenten echt mijn papa is, streng doch rechtvaardig.

Prachtig, wat een stoere papa heb ik toch.

Mijn vader spreekt met een trillende stem de woorden uit: Het is foute boel jongen…, ik ga dood. BAM, weg stoere papa!!! Ik reageer rustig en vraag: hoezo foute boel? De uitleg laat weinig ruimte over voor fantasie. Het is afgelopen. Nog 6 á 9 maanden te gaan op z’n positiefst.

Nu ken ik mijn vader al langer en terwijl ik het gesprek beëindig weet ik dat het zolang zeker niet zal duren. Mijn stoere papa riep namelijk ook altijd, dat als hij in een rolstoel zou komen te zitten, we hem één keer mochten duwen….de sloot in. Hij wilde niet aftakelen, hij wilde geen pijn zonder uitzicht op een beter leven, hij wilde niet zielig sterven en hij wilde ons niet tot last zijn, dat hoort namelijk niet bij een stoere papa.

Die dag, de dag dat ik hoorde dat hij zou sterven, stierf in mij het kind. Het zou het jaar worden dat ik een man werd. Nadat pa op 31 januari er voor had gekozen om zijn leven te beëindigen was ik ineens de oudste man in mijn gezin van herkomst. Het lijkt een klein verschil, de werkelijkheid is dat alles is veranderd vanaf die dag. Het zal nooit meer hetzelfde zijn en ik zal me nooit meer hetzelfde voelen. Ik koester de herinneringen en oh wat ben ik blij dat deze man mijn vader is...

Prachtig, wat een stoere papa heb ik toch!