De getallen in deze data bestaan louter uit 4 cijfers. De 3,2,1,0
alsof het aftellen betreft, klaar voor de start. Toeval? Nee, het woord toeval
bestaat alleen omdat onze hersenen niet in staat zijn alle verbanden te leggen.
Dit zijn niet zomaar twee data. De eerste is de geboorte van
mijn eerste zoon Bram, de tweede de sterfdag van mijn vader.
Beide gebeurtenissen hebben één opvallende overeenkomst.
Binnen 24 uur zou het gebeurd zijn, het leven versus de dood.
Binnen 24 uur zou het gebeurd zijn, het leven versus de dood.
Dan breekt de dag aan…
De weeën zijn begonnen. Ik weet het zeker, binnen 24 uur zal
ik vader zijn.
De laatste dag is aangebroken. Ik weet het zeker, binnen 24 uur heb ik geen vader meer.
De laatste dag is aangebroken. Ik weet het zeker, binnen 24 uur heb ik geen vader meer.
Wat staat me te wachten als vader. Hoe zal mijn leven
hierdoor veranderen vraag ik me af.
Wat staat met te wachten zonder vader. Hoe zal mijn leven hierdoor veranderen vraag ik me af.
Wat staat met te wachten zonder vader. Hoe zal mijn leven hierdoor veranderen vraag ik me af.
Wat wil ik nog doen als partner van mijn vrouw in plaats van
vader van haar eerste kind?
Wat wil ik nog zeggen als volwassen kind van mijn vader in plaats van man zonder vader?
Wat wil ik nog zeggen als volwassen kind van mijn vader in plaats van man zonder vader?
De verandering is aanstaande en ik weet me geen houding te
geven, ik kan niks doen.
De verandering is aanstaande en ik weet me geen houding te geven, ik kan er niks meer aan doen.
De verandering is aanstaande en ik weet me geen houding te geven, ik kan er niks meer aan doen.
Ik bedenk me dat ik extra wil genieten van onze laatste uurtjes
samen, wij zonder kind.
Ik bedenk me dat ik extra wil genieten van onze laatste uurtjes samen, ik als kind.
Ik bedenk me dat ik extra wil genieten van onze laatste uurtjes samen, ik als kind.
De tijd kruipt voorbij en de zenuwen nemen toe. Straks is
alles nieuw.
De tijd kruipt voorbij en de zenuwen nemen toe. Straks is alles voorbij.
De tijd kruipt voorbij en de zenuwen nemen toe. Straks is alles voorbij.
Zal ik er ooit aan kunnen wennen. Een gezin van twee naar
drie.
Zal ik er ooit aan kunnen wennen. Een gezin van vier naar drie.
Zal ik er ooit aan kunnen wennen. Een gezin van vier naar drie.
Ik besluit om te doen waar ik het beste in ben. Er gewoon
voor haar te zijn.
Ik besluit om te doen waar ik het beste in ben. Er gewoon voor hem te zijn.
Ik besluit om te doen waar ik het beste in ben. Er gewoon voor hem te zijn.
Dan komt de arts. Hij gaat zorgen voor nieuw leven.
Dan komt de arts. Hij gaat een leven beëindigen.
Dan komt de arts. Hij gaat een leven beëindigen.
Het is voorbij. Ik ben zielsgelukkig en trots.
Het is voorbij. Ik ben doodongelukkig en trots.
Het is voorbij. Ik ben doodongelukkig en trots.
Twee momenten, zoveel overeenkomsten en toch zo
verschillend.
Zal ik het ooit begrijpen? Ik tel af 3,2,1,0….
Zal ik het ooit begrijpen? Ik tel af 3,2,1,0….
2 opmerkingen:
Wat ontzettend mooi.x
Marco, ik vind het net als die eerste ook deze keer een ijzersterke tekst; een jaar na zijn overlijden maar 70 jaren herinneringen..ik wens je veel sterkte vandaag; vergeet ook diegene niet die achterblijven
Een reactie posten