10-01-2014
Vandaag precies een jaar geleden was het zover. De
uitslag van de longpunctie die op 2 januari bij ons pap was afgenomen. Ik ben een positief ingesteld mens dus ja, ik wist dat
vandaag de uitslag kwam en nee, ik had me er totaal niet druk over gemaakt…
Vrij vroeg in de ochtend belt mijn vader op, ik hoor
direct aan zijn stem dat het foute boel is. Mijn vader met een trillende stem,
nee dat heb ik nog nooit gehoord.
Mijn
vader is een mooie, statige lange man die ik nog nooit zonder baard heb gezien.
Type altijd vrolijk en een allemansvriend. Als kind keek ik enorm naar hem op.
Grote handen, grote voeten, grote zwarte baard en dan altijd maar gekleed in een
overal met daar omheen die koppel met spijkers en schroeven erin.
Prachtig,
wat een stoere papa heb ik toch.
In
de weekenden maakt mijn vader muziek. Hij is slaggitarist en leadzanger bij The
Returns. Wereldberoemd in Oost- Brabant en Noord/Midden Limburg. Nu niet
bepaald een band die kwalitatief hoogstaande muziek maakt maar wel een band die
altijd de sfeer er goed in krijgt en op hun piek zaten ze een jaar vooruit
volgeboekt.
Prachtig,
wat een stoere papa heb ik toch.
Overdag
in het weekend, is hij er helemaal voor ons. Langs de lijn als coach of trainer
bij het voetbal, het zwemmen, het volleyballen en bij het tennissen. Hij geeft
regelmatig, op een niet zo heel subtiele manier, zijn mening over hoe je het tot dan toe doet en
hij is wellicht nog fanatieker dan ikzelf. Dat botst dan ook wel eens. Dan
discussiëren we er flink op los en blijkt eens te meer hoe stug hij kan zijn.
Zwart is zwart en wit is wit en alles wat er tussen in zit bestaat niet. Wauw,
wat heeft hij een sterke eigen mening.
Prachtig, wat een stoere papa heb ik toch.
Dan
vertrek ik uit huis. De band wordt anders, hij is meer een maatje aan het
worden. We drinken soms samen een biertje en heel af en toe staan we samen aan
het biljart. Daarnaast praten we veel over mijn vriendinnen/vrouwen, seks,
sport en muziek. Alle andere onderwerpen laat hij aan mijn moeder over. Daar
ligt zijn interesse niet echt. Een papa en een maatje in één terwijl hij op de
belangrijke momenten echt mijn papa is, streng doch rechtvaardig.
Prachtig, wat een stoere papa heb ik toch.
Mijn vader spreekt met een trillende stem de woorden
uit: Het is foute boel jongen…, ik ga dood. BAM, weg stoere papa!!! Ik reageer
rustig en vraag: hoezo foute boel? De uitleg laat weinig ruimte over voor
fantasie. Het is afgelopen. Nog 6 á 9 maanden te gaan op z’n positiefst.
Nu ken ik mijn vader al langer en terwijl ik het
gesprek beëindig weet ik dat het zolang zeker niet zal duren. Mijn stoere papa
riep namelijk ook altijd, dat als hij in een rolstoel zou komen te zitten, we hem één keer mochten duwen….de sloot in. Hij wilde niet aftakelen, hij wilde
geen pijn zonder uitzicht op een beter leven, hij wilde niet zielig sterven en
hij wilde ons niet tot last zijn, dat hoort namelijk niet bij een stoere papa.
Die dag, de dag dat ik hoorde dat hij zou sterven, stierf in mij het kind. Het zou het jaar worden dat ik een man werd. Nadat pa
op 31 januari er voor had gekozen om zijn leven te beëindigen was ik ineens de
oudste man in mijn gezin van herkomst. Het lijkt een klein verschil, de
werkelijkheid is dat alles is veranderd vanaf die dag. Het
zal nooit meer hetzelfde zijn en ik zal me nooit meer hetzelfde voelen. Ik koester de herinneringen en oh wat ben ik blij dat deze man mijn vader is...
Prachtig, wat een stoere papa heb ik toch!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten