11-10-2003 vs. 31-01-2013

De getallen in deze data bestaan louter uit 4 cijfers. De 3,2,1,0 alsof het aftellen betreft, klaar voor de start. Toeval? Nee, het woord toeval bestaat alleen omdat onze hersenen niet in staat zijn alle verbanden te leggen.

Dit zijn niet zomaar twee data. De eerste is de geboorte van mijn eerste zoon Bram, de tweede de sterfdag van mijn vader.

Beide gebeurtenissen hebben één opvallende overeenkomst.
Binnen 24 uur zou het gebeurd zijn, het leven versus de dood.

Dan breekt de dag aan…

De weeën zijn begonnen. Ik weet het zeker, binnen 24 uur zal ik vader zijn.
De laatste dag is aangebroken. Ik weet het zeker, binnen 24 uur heb ik geen vader meer.

Wat staat me te wachten als vader. Hoe zal mijn leven hierdoor veranderen vraag ik me af.
Wat staat met te wachten zonder vader. Hoe zal mijn leven hierdoor veranderen vraag ik me af.

Wat wil ik nog doen als partner van mijn vrouw in plaats van vader van haar eerste kind?
Wat wil ik nog zeggen als volwassen kind van mijn vader in plaats van man zonder vader?

De verandering is aanstaande en ik weet me geen houding te geven, ik kan niks doen.
De verandering is aanstaande en ik weet me geen houding te geven, ik kan er niks meer aan doen.

Ik bedenk me dat ik extra wil genieten van onze laatste uurtjes samen, wij zonder kind.
Ik bedenk me dat ik extra wil genieten van onze laatste uurtjes samen, ik als kind.

De tijd kruipt voorbij en de zenuwen nemen toe. Straks is alles nieuw.
De tijd kruipt voorbij en de zenuwen nemen toe. Straks is alles voorbij.

Zal ik er ooit aan kunnen wennen. Een gezin van twee naar drie.
Zal ik er ooit aan kunnen wennen. Een gezin van vier naar drie.

Ik besluit om te doen waar ik het beste in ben. Er gewoon voor haar te zijn.
Ik besluit om te doen waar ik het beste in ben. Er gewoon voor hem te zijn.

Dan komt de arts. Hij gaat zorgen voor nieuw leven.
Dan komt de arts. Hij gaat een leven beëindigen.

Het is voorbij. Ik ben zielsgelukkig en trots.
Het is voorbij. Ik ben doodongelukkig en trots.

Twee momenten, zoveel overeenkomsten en toch zo verschillend.
Zal ik het ooit begrijpen? Ik tel af 3,2,1,0….

Het jaar dat ik een man werd...

10-01-2014

Vandaag precies een jaar geleden was het zover. De uitslag van de longpunctie die op 2 januari bij ons pap was afgenomen. Ik ben een positief ingesteld mens dus ja, ik wist dat vandaag de uitslag kwam en nee, ik had me er totaal niet druk over gemaakt…

Vrij vroeg in de ochtend belt mijn vader op, ik hoor direct aan zijn stem dat het foute boel is. Mijn vader met een trillende stem, nee dat heb ik nog nooit gehoord.

Mijn vader is een mooie, statige lange man die ik nog nooit zonder baard heb gezien. Type altijd vrolijk en een allemansvriend. Als kind keek ik enorm naar hem op. Grote handen, grote voeten, grote zwarte baard en dan altijd maar gekleed in een overal met daar omheen die koppel met spijkers en schroeven erin.

Prachtig, wat een stoere papa heb ik toch.

In de weekenden maakt mijn vader muziek. Hij is slaggitarist en leadzanger bij The Returns. Wereldberoemd in Oost- Brabant en Noord/Midden Limburg. Nu niet bepaald een band die kwalitatief hoogstaande muziek maakt maar wel een band die altijd de sfeer er goed in krijgt en op hun piek zaten ze een jaar vooruit volgeboekt.

Prachtig, wat een stoere papa heb ik toch.

Overdag in het weekend, is hij er helemaal voor ons. Langs de lijn als coach of trainer bij het voetbal, het zwemmen, het volleyballen en bij het tennissen. Hij geeft regelmatig, op een niet zo heel subtiele manier, zijn mening over hoe je het tot dan toe doet en hij is wellicht nog fanatieker dan ikzelf. Dat botst dan ook wel eens. Dan discussiëren we er flink op los en blijkt eens te meer hoe stug hij kan zijn. Zwart is zwart en wit is wit en alles wat er tussen in zit bestaat niet. Wauw, wat heeft hij een sterke eigen mening.

Prachtig, wat een stoere papa heb ik toch.

Dan vertrek ik uit huis. De band wordt anders, hij is meer een maatje aan het worden. We drinken soms samen een biertje en heel af en toe staan we samen aan het biljart. Daarnaast praten we veel over mijn vriendinnen/vrouwen, seks, sport en muziek. Alle andere onderwerpen laat hij aan mijn moeder over. Daar ligt zijn interesse niet echt. Een papa en een maatje in één terwijl hij op de belangrijke momenten echt mijn papa is, streng doch rechtvaardig.

Prachtig, wat een stoere papa heb ik toch.

Mijn vader spreekt met een trillende stem de woorden uit: Het is foute boel jongen…, ik ga dood. BAM, weg stoere papa!!! Ik reageer rustig en vraag: hoezo foute boel? De uitleg laat weinig ruimte over voor fantasie. Het is afgelopen. Nog 6 á 9 maanden te gaan op z’n positiefst.

Nu ken ik mijn vader al langer en terwijl ik het gesprek beëindig weet ik dat het zolang zeker niet zal duren. Mijn stoere papa riep namelijk ook altijd, dat als hij in een rolstoel zou komen te zitten, we hem één keer mochten duwen….de sloot in. Hij wilde niet aftakelen, hij wilde geen pijn zonder uitzicht op een beter leven, hij wilde niet zielig sterven en hij wilde ons niet tot last zijn, dat hoort namelijk niet bij een stoere papa.

Die dag, de dag dat ik hoorde dat hij zou sterven, stierf in mij het kind. Het zou het jaar worden dat ik een man werd. Nadat pa op 31 januari er voor had gekozen om zijn leven te beëindigen was ik ineens de oudste man in mijn gezin van herkomst. Het lijkt een klein verschil, de werkelijkheid is dat alles is veranderd vanaf die dag. Het zal nooit meer hetzelfde zijn en ik zal me nooit meer hetzelfde voelen. Ik koester de herinneringen en oh wat ben ik blij dat deze man mijn vader is...

Prachtig, wat een stoere papa heb ik toch!